به گزارش کانی پرس؛ شهر بوکان در جنوب حوزه آب ریز دریاچه ارومیه از روزگاران کهن زادگاه مردمانی مهربان، سخت‌کوش و پر تلاشی بوده که راه زندگی خود را با خرد، پشتکار و تلاشی بی وقفه پیموده‌اند. مردمانی که با دست های خود جدای از کارهایی برای گزران زندگی همچون کشاورزی و … هنر های […]

به گزارش کانی پرس؛ شهر بوکان در جنوب حوزه آب ریز دریاچه ارومیه از روزگاران کهن زادگاه مردمانی مهربان، سخت‌کوش و پر تلاشی بوده که راه زندگی خود را با خرد، پشتکار و تلاشی بی وقفه پیموده‌اند.

مردمانی که با دست های خود جدای از کارهایی برای گزران زندگی همچون کشاورزی و … هنر های جاودانه ای نیز در  حوزه های صنایع دستی، صنعت … را خلق کرده اند که روزگاری سرامد بوده است.

تاریخ حکایت از آن دارد که این مردم در گذشته‌ای نه چندان دور برای رتق و فتق بسیاری از کارهای روز مره خود به چوب وابستگی مهمی داشتند و همین امر در آن روزگار سبب شده که در جای جای شهر بوکان و حتی روستاها کارگاهای  نجاری بسیاری ایجاد شود.

در همین چند دهه گذشته، شغل‌های سنتی و بومی همچون نجاری در شهر بوکان رونق بسیار داشت و بسیاری از مردمان این منطقه وسائل مختلف زندگی روز مره خود در حوزه های کشاورزی و حتی ظروف اشپز خانه را از چوب می ساختند و همین امر سبب رونق کار نجاری در این شهرستان شده بود.

در ان روزگار نجاران بوکانی همچون دیگر نجاران کشور با ساخت ابزارات مختلفی همچون چَنگَک (پخه) جنجر برای، دورمغ، یوغ گردن گاو، اسب و …  ارابه، نیرو آمور برای شغم زدن، درب و پنجره، گهواره، وسائل پخت نان و ده ها شِی دیگر نقش بسیار مهمی در زندگی روز مره خانواده ها داشتند.

اما امروزه و با صنعتی شدن جامعه شغل نجاری نیز همچون بسیاری از شغل های سنتی دیگر رو با فراموشی نهاد و اکنون تنها چند کارگاه کوچک در کوچه پس کوچه های شهر و در سر و صدای عصر ماشین همچنان صدای میخ و تخته از درون آنان  به گوش می رسد.

کاک رحمان یکی از آن نجاران با سابقه بوکانی است که ۶ دهه از عمر خود را با میخ، چوب، رنده، اره،چکش، اسکنه و … سپری کرده در باره شغل خود به خبرنگار ما می گوید: كسي كه در اين شغل است قطعا يك هنرمند تمام عيار به شمار مي‌آيد، به اين دليل كه حتي برش ساده چوب اگر با ظرافت و دقت كافي صورت نگيرد محصول تولیدی کیفیت لازم برای عرضه را نخواهد داشت.

وی ادامه می دهد: کار نجاری بسیار ظریف و هنرمندانه باید صورت بگیرد و از کوچک ترین تکه چوب نیز باید استفاده بهین کرد.

کاک رحمان که اکنون موی سپید کرده و دستانش مملو از خراش های قدیمی است ادامه می دهد: در روزگاران نه چندان دور از نردبان گرفته تا میز و صندلی و ازظروف اشبزخانه گرفته تا وسائل کشاورزی در همین کارگاه های کوچک نجاری تولید می شود ولی اکنون و به واسطه ایجاد و تاسیس کارخانه های مختلف دیگر شغل نجاری در شهر بوکان آن رونق همیشگی خود را ندارد.

وی تصریح کرد: امروز نجاری های صنعتی که وسائل به روز و پیشرفته ای دارند از نظر درامدی در وضعیت بسیار خوبی هستند اما کارگاه های نجاری در بوکان به واسطه سنتی بودن در حال فراموشی هستند.

این نجار با سابقه بوکانی ادامه داد: برای تجهیز کارگاه به وسائل مدرن روز این حرفه هزینه ریالی زیادی لازم است که ازعهده ما خارج است و بر همین اساس رونق شغلی ما نیز در خطر است.

کاک رحمان نجاری را جز مهمترین هنرها دانست افزود: ای کاش مسئولان نیم نگاهی نیز به این حرفه هنری که میراث گرانبهای برای هویت شهر بوکان است می انداختند.

امروز شاید از ده ها کارگاه مختلف نجاری طی چند دهه گذشته در سطح بوکان کمتر از انگشتان دو دست باقی مانده باشد که آن هم به علت سنتی بودن و عدم استفاده از امکانات روز دیگر جای در صنعت این شهرستان ندارد.

در پایان باید گفت امروز، پیش از آن‌که غفلت و بی‌توجهی ما زمینه‌ساز نابودی کامل بعضی از صنایع دستی و مشاغل سنتی شود، لازم است برای دمیدن روحی تازه به این پیکر بی‌رمق و بیمار چاره‌ای اندیشید.

انتهای پیام/ خ