به گزارش کانی پرس، میش مرغ پرنده در خطر انقراض که تنها زیستگاه باقی مانده آن در ایران، بوکان است و با توجه به ارزشمند بودن آن، سالهاست که به عنوان نماد محیط زیست استان از دیدگاه سازمان محیط زیست شناخته شده است. امروزه چیرگ(میش مرغ) خارج از اهمیت زیستی آن، به سمبل هویتی شهرستان […]

به گزارش کانی پرس، میش مرغ پرنده در خطر انقراض که تنها زیستگاه باقی مانده آن در ایران، بوکان است و با توجه به ارزشمند بودن آن، سالهاست که به عنوان نماد محیط زیست استان از دیدگاه سازمان محیط زیست شناخته شده است.
امروزه چیرگ(میش مرغ) خارج از اهمیت زیستی آن، به سمبل هویتی شهرستان بوکان تبدیل شده و ازآن به مثابه المان زیست محیطی-فرهنگی یاد می شود.
هر چند در بعضی از شهرهای همجوار از جمله بناب تلاش شده است که از مجسمه میش مرغ در فضا سازی شهری استفاده گردد و به نوعی ارتباط معنای با زیست بوم این پرنده در آن منطقه برای مخاطب تداعی گردد اما بدون شک نظر به بررسی های اکولوژیکی، قریب به ده سال است که رکورد حضور میش مرغ در آنجا به ثبت نرسیده و مطابق آمار تنها در دهه‌های گذشته بصورت سیار و رهگذر در فصول سرد سال مشاهده شده است.
اما نکته مهم اینست که دیگران نداشته‌های خود برجسته کرده و از آن برای قطور کردن غنای داشته‌های زیست محیطی خود بهره میبرند ولی اما در شهرستان بوکان با توجه به اهمیت استراتژیک زیستگاههای آن برای ماندگاری میش مرغ، نه تنها تلاشی از جانب مدیریت شهری برای برجسته سازی و معرفی سمبلیک این گونه انجام نشده بلکه برای سایر گونه‌ها و شناسه‌های محیط زیست شهرستان که جزئی از پیکره هویتی بوکان بشمار میروند اقدامی در خور توجه صورت نگرفته است.
لازم بذکر است که یکی از مهمترین فاکتورهای دخیل در شناسه هویتی، اتنیکی ،مذهبی و زیست محیطی یک جامعه المانهای آن جامعه است که ریشه در وجود، تاریخ و زندگی آن دیار دارند و در حال حاضر جدا ازعدم استفاده از نمادهای زیست محیطی در دیزاین شهری ، این گلایه متوجه سایر حوزه ها از جمله مشاهیر فرهنگی، علمی ، ادبی و تاریخی نیز میشود. لذا امید است که خارج از وعده های رسانه ای مسئولان مدیریت شهری، شاهد عملی شدن حضور المان میش مرغ(چیرگ) و دیگر گونه‌های با ارزش در میادین و معابر شهری باشیم و داشته های خود را به مثابه شکران وجود ارج نهاده و بر هویت غنی خود بیفزایم.

✍🏻رحیم عبدالکریمی رئیس اداره محیط زیست بوکان

انتهای پیام/خ