به گزارش کانی پرس؛ همه ساله با نزدیک شدن به سال جدید و نوروز اقوام مختلف ایرانی در سراسر کشور با برگزاری ائین ها و مراسمات ویژه ای به استقبال این عید بزرگ و تاریخی می روند. کردها به عنوان یکی از اصیل ترین اقوام ایرانی نیز هر ساله و در استانه عید نوروز ائین […]

به گزارش کانی پرس؛ همه ساله با نزدیک شدن به سال جدید و نوروز اقوام مختلف ایرانی در سراسر کشور با برگزاری ائین ها و مراسمات ویژه ای به استقبال این عید بزرگ و تاریخی می روند.
کردها به عنوان یکی از اصیل ترین اقوام ایرانی نیز هر ساله و در استانه عید نوروز ائین های مختلفی را اجرا می کنند هر چند این ائین ها و سنت ها به فراخور منطقه دارای تفاوت های گوناوگونی است.
یکی از این ائین ها که در شهر های جنوبی اذربایجان غربی و بویژه بوکان برگزار می شود سنت هه لاوه مه لاوه است.
در چند روز مانده به سال تحویل، کودکان و بچه ها در محله های شهر و روستا با رفتن به دم درب خانه همسایه ها و تکرار مداوم این جمله ” هه لاوه مه لاوه کچه که تان ببی به بووک و کوره که تان ببی به زاوا” از صاحب خانه هدیه های خود را دریافت می کنند.
هر چند امروزه این رسم تاریخی و قدیمی نیز تغییرات گسترده به خود دیده و تنها از ان حضور پرنگ کودکان در دم در خانه همسایه به یادگار مانده است.
نه دیگر از شال کمر یا همان “پشتوین” ( بخشی از پوشش کُردها که به عنوان کمربند استفاده می شود) که جوانان شب هنگان از روزنه ی پشت بام ها به پایین آویزان می کنند، خبری است و نه از گفتن : هه ته ری و مه ته ری ،شتیکمان بو بخه نه ناو چه په ری .
متاسفانه چند سالی است در بوکان ائین هه لاوه مه لاوه به شیوه ای دیگر نمود پیدا کرده که طی ان تعدادی از جوانان با پوشیدن لباس های مختلف زنانه در معابر عمومی و خیابان های اصلی شهر بویژخ در شب هنگام از مردم و خودروهای عبوری گدای می کنند که شیوه هدیه گرفتن به هیچ وجهه جزء ائین های هه لاوه مه لاوه نبوده که امید است در این چهارشنبه اخر سال دیگر شاهد این نوع رفتارها نباشیم.
شعر هه لاوه مه لاوه در مناطق مختلف بوکان به چند شیوه گفته می شود که از مهم ترین انها هه لاوه مه لاوه بیستانی سورو ساوا، کورتان ببی به زاوا، کچتان نه بی به چاوه” ( هه لاوه مه لاوه! باغچه ی نو رسیده، کنایه از جوانان آن خانه، پسرانتان داماد شوند و دخترانتان از چشم بد بدور بمانند)، ” سه ری سالی، بنی سالی، یاخوا نه مری گه وره ی مالی” ( اول سال نو است و آخر سال کهنه انشاالله عمر بزرگ خانواده پایدار باشد)، ” هه ته ری و مه ته ری، نه وروزه وه رنه ده ری، نه وروزانه مان ده نی” ( اتل متل، نوروز رسیده بیاید بیرون، کنایه از پایان فصل سرما و آغاز فعالیت، از صاحب خانه هدیه نوروزی می خواهند) است و اکنون نیز در میان کودکان شهر و روستا مور استفاده قرار می گیرند.